 Η Ουγγαρία βρίσκεται στην καρδιά της Ευρώπης, στο λεκανοπέδιο των Καρπαθίων που περικυκλώνεται από τα βουνά των Καρπαθίων, των Άλπεων και των γιουγκοσλαβικών βουνών. Οι Ούγγροι έφτασαν στο λεκανοπέδιο των Καρπαθίων τον 7ο αιώνα. Το 895, προσφεύγοντας από την επίθεση των «Μπέσνιο» και αναζητώντας ασφάλεια και νέα πατρίδα μετακινήθηκαν προς το λεκανοπέδιο των Καρπαθίων. Στο πρόσωπο του Άρπαντ οι Ούγγροι εξέλεξαν τον ηγέτη τους. Η Ουγγαρία κατάφερε να έχει μεγάλη εξουσία για τα τέλη του 11ο αιώνα ώστε κι άρχισε να παρουσιάζεται σαν κατακτητής όσο στην Ανατολή τόσο και στην Δύση. Το 1301 Ο άνοδος της δυναστείας των Άρπαντ στο θρόνο έγινε η γαλλική δυναστεία των Ανζού που καταγότανε από την Νάπολη. Ο δεύτερος βασιλιάς του οίκου των Ανζού είναι αξιομνημόνευτος κυρίως για την κατακτητική πολιτική του. Η Ουγγαρία έγινε μία από τις σημαντικότερες χώρες της Κεντρικής Ευρώπης έως το θάνατο του Ματθαίου Α΄ το 1490. Η ανάπτυξη του πολιτισμού, η ίδρυση του πρώτου πανεπιστημίου (1372, Πέτς) αποδείχνουν επίσης ότι ενώ η Δυτική Ευρώπη βρισκόταν σε μια κρίσιμη κατάσταση, η Ουγγαρία άκμαζε στα χρόνια του οίκου των Ανζού. Εν τω μεταξύ υπήρχε ένας άμεσος κίνδυνος εκ μέρους των Οθωμανών (αρχή 15ου αιώνα). Τους Τούρκους κατάφερε να κρατήσει έξω από τα σύνορα ο Ιωάννης Ουνιάδυ, ο θρυλικός στρατηλάτης. Ο γιους του, ο Ματθαίος Ουνιάδυ (Κορβίνος) ανακηρύχθηκε βασιλιάς πολύ νέος το 1458. Ύστερα, το 1526 στη αξέχαστη τραγική μάχη του Μόχατς ηττήθηκε ο ουγγρικός στρατός, πράγμα που σφράγισε την μοίρα της χώρας για αρκετό καιρό. Η χώρα διαιρέθηκε σε τρεις περιοχές. Το 1686 απελευθερώθηκε η Βούδα με την βοήθεια του στρατού των χριστιανών. Ο μεγαλύτερος εκπρόσωπος του φιλελευθερισμού των Ούγγρων ευγενών, ο κόμις Ίστβαν Σέτσενι αναγνώρισε ότι στην Ουγγαρία κυριαρχεί ο φεουδαλισμός, πράγμα που την εμποδίζει στην ανάπτυξή της. Ενώ ο Λουδόβικος Κόσουτ, ο ένας άλλος από τους άξιους Ούγγρους πολιτικούς της εποχής, εκπροσώπησε μια πιο ριζοσπαστική τάση και υπολόγισε την υποστήριξη της δημοσιότητας. Στις 15 Μαρτίου 1848 στην Πέστη ξέσπασε η επανάσταση, κι ύστερα με την πρωτοβουλία του «Σοφού της Πατρίδας» Φέρεντς Ντεάκ άρχισαν οι συνομιλίες των Συμβιβασμού, με αποτέλεσμα των οποίων η Αυτοκρατορία των Αψβούργων το 1867 μεταμορφώθηκε σε Αυστροουγγρική Δυαδική Μοναρχία. Το 1914 η Ουγγαρία μπαίνει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπέρ της Αυστρίας. Η συμμαχία αυτή πρόσφερε για την Ουγγαρία την ήττα το 1918. Στο Ιούνιο 1920 η Ουγγαρία υπέγραψε την Συνθήκη του Τρίανον (των Βερσαλλιών). Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η χώρα συμμετείχε ξανά υπέρ των Γερμανών. Στο τέλος του πολέμου, μετά την ήττα, η χώρα πέρασε στη ελεγχόμενη από τους Ρώσους περιοχή. Ο θάνατος του Στάλιν στο Φεβρουάριο 1956, άνοιξε καινούριες δυνατότητες για τον ουγγρικό λαό προς την δημοκρατία. Τα γεγονότα κορυφώθηκαν το φθινόπωρο και οδήγησαν στο ξέσπασμα τον Οκτώβριο μιας λαϊκής επαναστατικής εξέγερσης, η οποία καταστάλθηκε από τη ρωσική επέμβαση.
Στα τέλη της δεκαετίας του ΄80 η Σοβιετική Ένωση αναγνώρισε που έφτασε σε μια κρίσιμη κατάσταση και είναι αδύνατον να διατηρηθεί η Κεντροανατολική Ευρωπαϊκή δυναμική ζώνη. Στις 23 Οκτωβρίου η Ουγγαρία ανακηρύσσεται σε Δημοκρατία.
Στις 12 Μαρτίου 1999 η χώρα εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ. Την 1η Μαίου 2004 εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
|
